Το Μοντέλο ως Πρόσωπο 

Αυτό το βιβλίο δεν γράφτηκε για να προσθέσει έναν ακόμη τίτλο στη βιβλιοθήκη της φωτογραφίας. Γράφτηκε γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η φωτογραφία δεν είναι μόνο εικόνα — είναι σχέση.

Υπάρχει ένας τρόπος να φωτογραφίζεις που μοιάζει «σωστός»: να στήσεις, να ελέγξεις, να οδηγήσεις, να πάρεις αυτό που θέλεις.

Και υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος, πιο δύσκολος: να μείνεις παρών. Να ακούσεις με τα μάτια. Να δώσεις χώρο.

«Εκεί, το ανθρώπινο πρόσωπο δεν λειτουργεί ως “υλικό”, αλλά ως μυστήριο που ζητά να μην καταναλωθεί.»

Πότε ο άνθρωπος μπροστά στον φακό παύει να είναι ρόλος και γίνεται Πρόσωπο; Πότε η φωτογράφιση σταματά να είναι μια πράξη παραγωγής και γίνεται πράξη συνάντησης;

Δεν με ενδιέφερε να γράψω με ακαδημαϊκή ψυχρότητα. Με ενδιέφερε να γράψω όπως φωτογραφίζω: βιωματικά, με αλήθεια, με ευθύνη.

Οι σελίδες αυτού του βιβλίου κινούνται ανάμεσα στη φωτογραφική πράξη, την ψυχολογία της έκθεσης και τη θεολογική έννοια του Προσώπου. Όχι ως θεωρία, αλλά ως γλώσσα για κάτι που όλοι νιώθουμε:

• Τη στιγμή που το σώμα στέκεται τέλειο, αλλά μέσα του κάτι αντιστέκεται.

• Τη στιγμή που μια ανεπαίσθητη ρωγμή ανοίγει.

Στη φωτογράφιση, αυτή η ρωγμή είναι ιερή. Δεν χρειάζεται να την καλύψεις. Χρειάζεται να την αντέξεις.

Αναζητώ το παιδί που κρύβουμε μέσα μας — εκείνο που μπορεί ακόμη να επικοινωνεί πριν χτίσει τις άμυνες των ενηλίκων. Εκείνο που κρατά τα κλειδιά της δημιουργίας, όχι του εντυπωσιασμού.

Αν έπρεπε να το πω με μία φράση: Η φωτογραφία μπορεί να γίνει ο τόπος όπου το πρόσωπο ανασαίνει. Και όταν το πρόσωπο ανασαίνει, κάτι μέσα μας ησυχάζει.